Een gesprek met Jaap Braakman over het ontstaan, de groei en de betekenis van het NKLL
Dit jaar viert het NK Little League (NKLL) zijn 25-jarig bestaan. Wat begon als een spontaan initiatief groeide uit tot een vaste waarde binnen het Nederlandse jeugd-honkbal en -softbal. Een van de grondleggers is Jaap Braakman. Hij stond aan de wieg van Little League in Nederland en blikt terug op de pioniersjaren, de successen én de lessen voor de toekomst.
Van Den Haag naar de wereldtitel
“Het begon eigenlijk in 2001,” vertelt Braakman. “Bij Storks zou een Little League-toernooi worden georganiseerd. Wij hebben dat overgenomen.” In Den Haag werd het eerste toernooi gespeeld, al was het nog improviseren. “Storks had maar zeven of acht meisjes en toen vroegen ze mij of ik wat meiden kon betrekken. We hebben één team gevormd – en toen zijn we kampioen geworden.”
Het tempo waarin alles daarna ging, tekent de pioniersfase. “Zondag werden we kampioen en woensdag vlogen we naar Amerika. Dat beviel uitstekend. We hebben daar goede wedstrijden gespeeld.” Eenmaal terug in Nederland werd de knoop doorgehakt. “We zijn met Jan en zijn vrouw Astrid Kouwenhoven en mijn vrouw Margo Braakman om tafel gegaan en toen hebben we Little League opgericht.”
Het succes volgde snel. “Het jaar daarop stuurden we drie teams naar Amerika en werden we wereldkampioen.” Nederland werd hierdoor opgedeeld in tien districten, om de organisatie beter te stroomlijnen. Braakman richtte zich vooral op de oudere leeftijdsgroepen. “Daar kon je Jong Oranje uit selecteren. Honkbal was toen nog niet echt van de grond gekomen, dat kwam later. Toen dat begon, zijn we ook daar Europees kampioen geworden.”
De beginjaren waren niet zonder uitdagingen. “In het tweede jaar was het lastig om meerdere groepen te vormen. We moesten regionaal kijken, ook naar spelers die niet in Jong Oranje zaten.” Goede selecties samenstellen en capabele coaches vinden bleek cruciaal. “Het derde jaar hadden we tien districten. Dan moet je echt goede coaches hebben. Dat was misschien wel het lastigste.”
Toch had Braakman vanaf het begin vertrouwen. “Ja, natuurlijk had ik het gevoel dat dit groot kon worden. Het is een toernooi waar je gratis naartoe kunt en het niveau van trainingen gaat omhoog. Spelers kunnen internationaal spelen. Veel speelsters zijn begonnen in de Little League. Die ervaring nemen ze mee.”
Groei, impact en trots
Vanaf het derde jaar begon het NKLL echt te leven. “De districten speelden tegen elkaar, kregen eigen shirtjes – het kreeg identiteit.” Later kwam ook het honkbal nadrukkelijker in beeld en werd de organisatie overgenomen door de KNBSB. “Volgens de regels mag dat eigenlijk niet, maar we zijn wel blij dat de bond het heeft opgepakt. Zo blijft het bestaan.”
Volgens Braakman heeft het NKLL veel betekend voor de jeugdontwikkeling in Nederland. “Spelers worden bij hun club geselecteerd, spelen het NKLL en de winnaar gaat naar Amerika. Je wordt een sterkere speler én een sterker team. Enthousiasme van spelers en coaches is daarbij doorslaggevend.” Daarnaast bood Little League internationale kansen. “Veel meiden zijn uiteindelijk naar college gegaan, omdat ze daar in aanraking kwamen met Amerikanen.”
Sommige momenten staan hem nog helder bij. “Het honkbalteam dat in South Carolina zo goed presteerde, dat vergeet ik niet.” Ook de verschillen tussen jongens en meisjes vielen hem op. “Honkbaljongens mopperen niet als je dezelfde training geeft. Softbalmeiden zijn juist heel leergierig en willen bezig blijven.”
Als hij één herinnering moet kiezen die symbool staat voor 25 jaar NKLL, hoeft hij niet lang na te denken. “Het team dat wereldkampioen werd. Dat is een enorme prestatie.” Maar ook teleurstellingen horen erbij. “We hebben eens een halve finale verloren door een scheidsrechter. Dat staat me nog altijd bij. Er werd niet eerlijk gespeeld, dat was jammer.”
Toch overheerst trots. “In Amerika hebben we altijd goed gepresteerd en ons netjes gedragen. Onze Nederlandse meiden kwamen altijd netjes over – dat had niemand verwacht van Nederlanders,” zegt hij met een glimlach.
Een duidelijke boodschap voor de toekomst
Aan de huidige organisatie heeft Braakman een heldere boodschap: “Enthousiasmeren. Dat is het belangrijkste. Iedereen moet tevreden van de training komen en er moet keihard getraind worden. Veel balcontacten, vertrouwen opbouwen.”
Ook voor jonge spelers die dromen van internationale toernooien is hij duidelijk. “Blijf werken en blijf strijden. Zorg dat je hard genoeg werkt om gekozen te worden. Die wil moet je zelf creëren.” Daarbij spelen ouders en coaches een sleutelrol. “Ouders moeten steunen en brengen. Coaches moeten het enthousiasme overbrengen.”
Na 25 jaar NK Little League is één ding duidelijk: wat begon met een geïmproviseerd team in Den Haag, groeide uit tot een springplank voor generaties jonge honkbal- en softbaltalenten. En volgens Jaap Braakman begint alles nog steeds bij dezelfde basis: passie, discipline en plezier.
